Shkaqet dhe faktorët e rrezikut të prolapsit

Lindja vaginale, sidomos ato me forcë ose me instrumente (pincë, vakum), mund të dëmtojë muskujt, nervet dhe indet lidhëse të dyshemesë pelvike. Numri i lindjeve, pesha e fëmijës dhe kohëzgjatja e lindjes rrisin rrezikun. Seksioni cezarian ofron mbrojtje relative.

Estrogjeni ndihmon në ruajtjen e forcës dhe elasticitetit të indeve pelvike. Gjatë menopauzës, rënia e nivelit të estrogjenit dobëson progresivisht këto inde. Kjo shpjegon pse shumë gra me lindje normale shfaqin prolaps vetëm pas menopauzës.

Me moshën, muskujt humbasin tonusin dhe indet lidhëse dobësohen natyrshëm. Kjo është një proces normal por i menaxhueshëm — ushtrimet dhe kujdesi aktiv mund të ngadalësojnë ndjeshëm këtë proces.

Pesha e tepërt krijon presion të shtuar dhe të vazhdueshëm mbi dyshemenë pelvike dhe organet pelvike. Ky presion kronik lodh dhe dobëson strukturat mbështetëse. Humbja e peshës mund të lehtësojë simptomat dhe të ngadalësojë përparimin e prolapsit.

Tendosja e vazhdueshme gjatë jashtëqitjes ushtron presion të lartë mbi dyshemenë pelvike çdo ditë. Me kalimin e kohës, kjo tendosje dëmton muskujt dhe indet lidhëse. Trajtimi i kapsllëkut është pjesë e rëndësishme e menaxhimit të prolapsit.

Ngritja e rregullt e peshave shumë të rënda — punë fizike ose stërvitje intensive — krijon presion intraabdominal të lartë që ngarkoon dyshemenë pelvike. Teknikat e duhura ngritjeje dhe forcimi i dyshemesë pelvike para ngarkesave intensive janë të rëndësishme.

Disa gra kanë predispozitë gjenetike për indet lidhëse më të dobëta. Nëse nëna ose motra kanë pasur prolaps, rreziku rritet. Kushje lidhëse si sindroma Marfan ose Ehlers-Danlos lidhen me rrezik të lartë prolapsi.

Kollitja e vazhdueshme (nga pirja e duhanit, astma, COPD) krijon presion intraabdominal të lartë dhe të shpeshtë. Kjo ngarkesë repetitive kontribuon në dobësimin e dyshemesë pelvike me kalimin e kohës.